Gazze’de lise bitirme sınavlarına hazırlanan öğrenciler, okul ve elektrik eksikliği nedeniyle çadırlarda ders çalışıyor. Savaşın gölgesinde eğitim, gençler için hayatta kalma mücadelesine dönüşmüş durumda.
Gazze’de lise bitirme sınavlarına hazırlanan öğrencilerin manzarası, savaşın yalnızca cephede değil, sınıflarda da nasıl bir yıkım yarattığını bir kez daha gösteriyor. Dünyanın birçok yerinde gençler sınav dönemine kütüphanelerde, dershanelerde ya da evlerinde hazırlanırken, Gazze’de öğrenciler elektriksiz çadırlarda, sınırlı imkânlarla geleceğe tutunmaya çalışıyor.
Bu tablo, yalnızca eğitimdeki eşitsizliği değil, aynı zamanda uzun süredir devam eden insani krizin genç kuşak üzerindeki ağır baskısını da ortaya koyuyor. Eğitim materyallerinin eksikliği, düzenli ders ortamının bulunmaması ve temel altyapının çökmüş olması, öğrencilerin akademik hazırlığını neredeyse olağanüstü bir çabaya dönüştürüyor. Sınav kaygısı burada yalnızca notlarla ilgili değil; aynı zamanda belirsizlik, yoksunluk ve güvenlik endişesiyle iç içe geçmiş durumda.
Gazze’de öğrencilerin çadırlarda ders çalışması, savaşın eğitim hakkı üzerindeki doğrudan etkisini simgeliyor. Elektriğin olmaması, dijital kaynaklara erişimi de büyük ölçüde sınırlıyor. Bu da gençleri, normal koşullarda birkaç saatlik bir hazırlıkla aşılabilecek konuları, çok daha zor şartlarda ve çok daha uzun sürede öğrenmeye zoruyor. Eğitimdeki bu kopuş, yalnızca bugünkü sınav sonuçlarını değil, bölgenin uzun vadeli insan sermayesini de etkileyebilecek bir kırılma yaratıyor.
Özellikle lise bitirme sınavları, Gazze’deki gençler için yalnızca bir akademik eşik değil, aynı zamanda geleceğe açılan nadir kapılardan biri anlamına geliyor. Bu nedenle hazırlık sürecindeki her eksiklik, yalnızca bireysel bir dezavantaj değil, toplumsal bir kayıp olarak da okunmalı. Savaşın yarattığı yıkım, öğrencilerin mesleki ve üniversiteye geçiş fırsatlarını daraltırken, kuşaklar arası eşitsizliği daha da derinleştiriyor.
Türkiye açısından bakıldığında bu haber, Gazze’deki insani durumun eğitim boyutunu anlamak açısından önem taşıyor. Ankara’nın Filistin meselesine yönelik hassasiyeti, çoğu zaman diplomatik ve insani yardım başlıklarında tartışılıyor; ancak eğitim alanındaki çöküş de en az bunlar kadar kritik. Çünkü savaş sonrası yeniden inşa sürecinde okul, öğretmen, materyal ve enerji altyapısı olmadan kalıcı bir normalleşmeden söz etmek mümkün değil.
Uluslararası toplumun Gazze’ye ilişkin gündeminde çoğu zaman ateşkes, yardım koridorları ve güvenlik başlıkları öne çıkıyor. Oysa öğrencilerin elektriksiz çadırlarda sınava hazırlanması, krizin günlük hayata nasıl sızdığını gösteren en çarpıcı örneklerden biri. Eğitim hakkı askıya alınan bir toplumda geleceğin de askıya alınması riski doğuyor. Bu nedenle Gazze’deki gençlerin durumu, yalnızca bir sınav haberi değil; savaşın nesiller boyu sürebilecek etkilerine dair güçlü bir uyarı niteliği taşıyor.
